Eis un resumo do Regulamento da Asociación da bisbarra ferrolá que marca as normas de xogo desta variante de Chave.

A Chave de Ourense e de aspas (ou pás) horizontais. O vástago é unha peza grosa de ferro cun eixo groso duns 75 cm de lonxitude. Na parte inferior está afiado, para poder espetalo no chan. Na parte superior colocan-se dúas aspas, de diferente lonxitude, situando-se a máis pequena enriba e a máis grande abaixo, que viran de xeito horizontal.
Os pesos (ou pellos) miden 6 cm de diámetro e 18 mm de groso.
Tambén existen as Chaves de 1 aspa (nalgúns lugares do Ribeiro e no llitoral pontevedrés) ou de 3 aspas (nomeadamente no oriente ourensán e lugués)

A Chave é un xogo propriamente galego, aínd a que semellante a outras práticas de lanzamento e precisión peninsulares.
Para xogar, sempre nos ha cumprir unha Chave (de diferentes tipos ao longo do país) e uns Pesos (ou mallas de ferro) para lanzar desde unha distancia predeterminada. É un xogo/desporte individual, por parellas ou equipas que se pode praticar en cualquer espazo aberto.
Eis o Regulamento dun dos tres tipos de Chave máis extendidos por todo o país, concretamente na zona de Santiago de Compostela.

Trata-se dunha modalidade das apandas con movimento. Marca-se unha liña no chan. Un/ha xogador/a elixido/a a sortes sitúa os seus pés aproximadamente a meio metro da liña e anica-se apoiando as mans nos xeonllos para que os outros poidan saltar por riba del. Os/as demais participantes poñen-se en ringleira (a liña fica entre estes e o/a xogador/a que apanda) e van saltando por orde, cada un verbalizando unha das frases seguintes, tambén por orde, e realizando a acción que se sinala:
...

Trata-se dun xogo mui estendido, con elementos semellantes ao hockey ou ao golf, deportes popularizados muito despois da existencia da Porca (tambén chamada Pino ou Cachona nalgumhas zonas).

Foi un xogo de nenos, fundamentalmente xogado no inverno nun espazo aberto e amplo, normalmente no entanto se cuidaba do gado.

É un xogo para praticar nun espazo aberto e en cualquer época do ano.
Xogo de precisión pertencente aos tradicionalmente chamados “de burro”; consiste no lanzamento duns discos metálicos (pellos) desde unha distáncia marcada (que oscila entre 2 e 3 metros) a unha caixa con cinco furados, dúas argolas, un moíño e unha rá, sendo o obxectivo do xogo introducir os pellos na boca da rá ou —no seu defeito— por algún dos outros furados da mesa. En función de onde se metan os pellos haberá variacións na pontuación.
...

Fórmanse dous equipos de entre cinco e dez xogadores cada un.
Xógase con doce pinaretas ou doce pedras de mediano tamaño, que se poidan coller coa man con facilidade.

Xogo de habilidade, fundamentalmente practicado polos nenos. É preciso debuxar no chan un caminho en forma de serpe, con rectas e, sobretodo, curvas, duns 8 centímetros de ancho e tan longo como se quiser
...

Tamén chamado as leiriñas, pedreiro-garabateiro ou pai-fillo-nai, é un xogo para dúas persoas con tres fichas cada unha (pedras, pauciños, botóns...) que se van colocando alternativamente nos pOntos onde se cruzan as raias, tentando aliñar cada un as súas tres pezas e evitando por súa vez que o/a contrário/a faga o próprio.
...

Deporte común a outras culturas peninsulares e universais; Tambén conhecido como Tracción á corda ou Soga-tira (por influencias bascas), a finalidade deste xogo é a de turrar máis ca equipa contrária. .
...

No interior dunha circunferéncia duns dous metros de diámetro debuxada no chan, un/ha xogador/a dorme coa cabeza gacha entre os brazos. A uns dez metros da circunferencia, outro/a xogador/a exercerá de defensor/a. Os/as outros/as participantes han tentar entrar na circunferéncia e bater no que dorme cunha prenda de roupa. Ao se sentir agredido, o/a xogador/a que "dorme" berra:

O/a defensor/a acode e situa-se dentro da circunferéncia, preparando tambén unha prenda de roupa para o defender. Apartir de entón han-se suceder os intentos por zorregar-lle a quen está "durmindo". Se o/a defensor/a acada bater-lle a algún dos/as atacantes, este/a pasará a "durmir", liberando ao/á primeiro/a.
Segundo A. Romaní, trata-se dun xogo de inverno

Os xogadores forman dous equipos do mesmo número de xogadores; un bon número pode ser entre cinco e oito por equipo. Precísase unha pelota de goma de mediano tamaño.

Xogo praticado en grupo, cun marcado carácter individual, onde as habilidades máis destacaban eran as de ser lixeiro á hora de fuxir e de saber esqueivar ao choqueiro para evitar que este lle tocara.

Estamos diante dun xogo mixto, recollido na comarca ourensá da Límia, praticado por rapazes e rapazas de entre 5-6 e 12-13 anos.

O espazo habitual de xogo era a eira, onde praticaba o xogo un grupo de 7 a 10 rapazes (este era o número ideal), depois de rematar as faenas próprias, tais como ir á escola, gardar o gando, ou ir á fonte.

Chega-nos a información desde Valilongo, no concelllo ourensán d’A Teixeira, polo que sabemos da súa prática neste concello e máis no viciño de Montederramo, mália tambén se ten coñecimento do xogo no centro e norte da provincia de Lugo.

Entretimento sedentário para praticar -nomeadamente- no interior e en cualquer época do ano. Vários/as concorrentes situan-se en circo (arredor dunha mesa, p.e.). Unha vez prendido un misto, este vai pasando de man en man até que a un/ha dos/as participantes se lle apaga nos dedos. Este debe pagar prenda.
O tipo de prendas a pagar debe-se acordar de antemán. A prenda concreta, así e todo, pode decidir-se sobre a marcha.
Como cuase todos os xogos sedentários de prendas, ha-se ter en conta que estas práticas rematan convertendo-se nun momento no que se poñen en común elementos da personalidade íntima dos individuos (pagar a prenda de dar un bico a unha persoa predeterminada, p.e.).

É un xogo para dúas persoas, cada unha con 9 pezas.
Xoga-se nos 24 pontos de intersección dos 3 cuadros concéntricos que forma o taboleiro.
...

Xoga un número impar de individuos, xá que participan dous bandos iguais, de entre cuatro e oito xogadores/as, e un/ha xogador/a que fai de xuíz/a. Como elemento de xogo, precisa-se un pano ou unha trela de dúas cuartas de lonxitude.
Cada bando terá un/ha capitán/ana que asignará un número a cada un/ha dos/as seus/súas compañeiros/as, incluindo-se el/a mesmo/a. Se xogan seis por cada equipa, han-se numerar do un ao seis, tanto nun bando como no outro.
...

Sirva o presente como mostra dos xogos que se levan a cabo en filas.
Dous/dúas xogadores/as agarran-se das mans, formando con elas unha ponte, debaixo da cual van ter que pasar todos os elementos da fila.
...

Precisamos dúas ou máis bólas, construídas de madeira dura e de un a tres quilos de peso; e de -cuando menos- 9 birlos. Debe observar-se que tanto os uns como os outros escachan ou deterioran-se con facilidade; de aí a necesidade de ter repostos. Os birlos (entre 7 e 10 cm de altura), poden ser sen tornear, cos dous extremos cortados permitindo-os manter direitos no chao, e torneados, con unha soa cara de apoio e coa outra en forma de lámpada eléctrica. As bólas son esféricas, duns 15 cm de diámetro e -a diferenza doutras modalidades máis actuais- non ten buratos para as suxeitar.
...

Esta variante do Xogo de Birlos (ou Bolos) galegos pratica-se no concello ourensán de Viana do Bolo, concretamente no lugar de Punxeiro.
Chama a atención a forma do bolo/birlo; que semella mui arcaica.
Neste senso, mesmo pode resultar de interese observar as formas das distintas variantes galegas, podendo fazer un percurso na seguinte orde: Viana do Bolo, Xove, Cubelas, Santalla, A Órrea e Val Miñor.